SELF / स्वयं

ઈશ્વર ઉપર સ્નેહ

ઈશ્વર પર અત્યંત પ્રેમ ના આવે ત્યાં સુધી પ્રેમ-ભક્તિ આવે નહિ. અર્જુન, મીરાં, અને નરસિંહ મહેતામાં આપણને આ જોવા મળે છે. ઈશ્વર પ્રત્યેના પ્રેમ વિશે એક વાર્તા મમળાવીએ.

ત્રણ ભાઈબંધો વનમાં થઈને ચાલ્યા જાય છે, એટલામાં એક વાઘ દેખાયો. એક મિત્રે કહ્યું “અલ્યા, હવે આપણા બધાનું મૌત છે “

બીજા એ કહ્યું “કેમ, મૌત શું કામ? ચાલો ઈશ્વરને બોલાવીએ!”

એટલામાં ત્રીજાએ કહ્યું “ના, ઈશ્વરને શા માટે તસ્દી આપવી? ચાલોને આપણે જ આ ઝાડ પર ચઢી જઈએ.”

જેણે કહ્યું “આપણા બધાનું મૌત આવ્યું”, તે જાણતો નથી કે ઈશ્વર રક્ષણહાર છે. જે બોલ્યો કે “ચાલો ઈશ્વરને બોલાવીએ” એ જ્ઞાની છે. તેને જ્ઞાન છે કે ઈશ્વર જ સૃષ્ટિ, સ્થિતિ, સંહાર બધું કરે છે. અને જે બોલ્યો કે “ઈશ્વરને શા માટે કષ્ટ દેવું? ચાલો, અપને જ ઝાડ પર ચડી જઈએ” તેની અંદર ઈશ્વર ઉપર અપાર સ્નેહ જન્મ્યો છે, પ્રેમનો ઉદય થયો છે. અને પ્રેમનો સ્વભાવ જ એવો છે કે પ્રેમી પોતાને મોટો મને અને પ્રેમના પાત્રને નાનો માને; કદાચ પાછું તેને દુઃખ થાય તો? તેની માત્ર એક જ ઈચ્છા હોય કે જેને તે ચાહે છે, તેના પગમાં કાંટો સરખોય ન વાગે.

બોધ / આજની પરિસ્થિતિ: કેટલા લોકો ઈશ્વરને પ્રેમ કરે છે? ખુદ તકલીફમાં હોય એટલે જાતે રસ્તો ગોતવાની બદલે તરત ઈશ્વરને યાદ કરીને તકલીફ આપીએ છીએ. આપણે ઈશ્વરને પ્રેમ કરવા કરતા તો આપણી અપેક્ષાઓ પુરી કરવાનું મશીન સમજી બેઠા છીએ. તકલીફમાં હોઈએ ત્યારે વધુ જોરથી યાદ કરીએ છીએ. ભગવાન જે કરે છે એ સારા માટે જ કરે છે, તો આપણે એમનો આભાર માનવો જોઈએ ના કે ફરિયાદ કરવી. વાસ્તવમાં તો માણસના મનનું ધાર્યું ના થાય એટલે ઈશ્વર અથવા કિસ્મત પર દોષ નાખે પણ હકીકતમાં એમનો અહમ ઘવાણો હોય એ એમનાથી સહન નથી થતું. દુનિયા ઈશ્વરનાં નામે પોતાના અહમની જ પૂજા કરે છે. બધું નિર્ધારિત કરેલું જ હોય છે, બસ યોગ્ય સમયે એ થતું હોય છે પણ આપણે એને માટે તૈયાર નથી હોતા અથવાતો સ્વીકારી શકતા નથી. ઈશ્વરને પ્રેમ કરો, એમની કૃપા હંમેશા બની રહેશે. 

જય શ્રી કૃષ્ણ 

-ચેતન ઠકરાર 

+919558767835

Leave a Reply