Raghuvir Patel

વિરહ

હોય સ્વજન પાસે ત્યારે દૂર મોકલવાના અભરખા થાય છે. તે વ્યક્તિ દૂર હોય ત્યારે જીવ મળવા તલપાપડ થાય છે. અજયને  પણ આમ જ થયું. દૂર શહેરમાં નોકરી લાગી. પણ   કોઈ કામ ન આવડે. રોટલી બનાવતાં કે કપડાં ધોતાં. એટલે મમ્મી જોડે આવી આમ પાંચ વર્ષ અલાવ્યું. પછી લગ્ન થયા. શ્રીમતીજીએ ઘર ને વર સંભાળી લીધા. એટલે અજયને  નિરાંત ખાટલેથી પાટલે ને પાટલેથી ખાટલે. નોકરી સિવાય ઘરની કોઈ માથાકૂટ નહિ. લાંબો  સહવાસ અભાવો થવા લાગ્યો.  મન એમ કહેકે પત્ની થોડો સમય દૂર જાય તો છૂટથી ફરી શકાય. બંધિયાર વાતાવરણમાંથી બહાર અવાય. બીજું ઓફિસની સહ કર્મચારી મિસ મમતા સાથે મીઠો સબંધ પણ ઘરની  સિક્યુરીટીના લીધે બહાર જવાય નહિ. એટલે પત્નીને તેના માબાપની ખબર કાઢવા  વતન  જવા સમજાવી.

‘જો સરલા, થોડા દિવસ વતનમાં માબાપની ખબર કાઢી આવ?’

‘મારી તો ઘણીય ઈચ્છા છે પણ તમને કોણ જમાડશે? રાંધતા તો આવડતું નથી.’

‘એતો હું મેનેજ કરી લઇશ તું શાંતિથી જા.’

‘હું ચાર દિવસમાં પછી આવીશ. ભૂખે ન મરતા. ને સાંજનું  જમવાનું બનાવી દીધું છે સમયસર જમી લેજો. નાહ્યા પછી ગીઝર બંધ કરવાનું ભૂલી ન જતા.’ આવી તો કેટલીય શિખામણ  કપડાં તૈયાર કરતાં કરતાં આપી. પણ અજય તો બિન્દાસ હતો. આ હોટેલો કોના માટે છે. નહીતો મિસ મમતા…એના શરીરમાંથી એક મીઠી ધ્રુજારી નીકળી ગઈ.

‘હા ભાઈ હા તું જા તારે બસ આવશે.’મનમાં થયું જાય તો સારું.

તે ગઈ અજયે  એક રાહતનો શ્વાસ લીધો હવે… હું ને …. આવી કાલે રજા મૂકી પણ નક્કી કરી લીધો. પણ હાય રે નસીબ!

રાત્રે સમાચારમાં કોરોના ના કહેરને કારણે વડાપ્રધાને લોકડાઉન જાહેર કરી દીધું.  ઘરમાં રહો સલામત રહો. સવારે ઉઠવામાં નવ વાગી ગયા. દરરોજ તો સમયે પત્નીનું એલારામ વાગે.  ‘સારલા ચા…?પ્રશ્નનો  જવાબ અધ્યાહર રહ્યો. નાહવા જતાં ગીઝર કેવીરીતે એક્ટીવ કરવું એ સમજાય નહિ. કારણ કે દરરોજ ગીઝર ચાલુ કરી સ્નાન કરવા બુમ પડતી. રાત્રે તો ખાધું પણ હવે અત્યારે… રાંધવાનું બનાવવાને નામે મીંડું. હોટલો બંધ થઈ.હવે શ્રીમતીજીની યાદ આવવા લાગી પોગ્રામ તો ભુલાઈ ગયો. હવે શરીરના પોષણનો પ્રશ્ન થયો. વડાપ્રધાન કહે છે ઘરને મંદિર  બનાવો. એ હોત તો કદાચ બનત પણ અત્યારે તો ભમ્મર ગુફામાં ફસાયા છીએ. પત્નીનો વિરહ સતાવે છે. પણ મનમાં વારવાર પ્રશ્ન થાય છે. શું આ વિરહ પત્નીના પ્રેમનો  છે કે… તેના વિના અટવાઈ પડેલી જરૂરિયાતોનો?

ઘરમાં બધું જ ભરેલું છે પણ બનાવતાં  આવડતું નથી. કોઈ બનાવી આપે એવું છે નહી. પત્ની આવી શકે તેમ નથી. સરકાર ને સેવાભાવી સંસ્થા જે આપે તે ભિખારીની અદાથી ખાય છે. પત્નીના વિચારે માથું ભારે થતું જાય છે. મગજ વિચાર શૂન્ય થતું જાય છે.  વિયોગ વસમો પડ્યો. કોરોનાએ કહેર વરસાવ્યો.અજય પત્નીની યાદમાં ખાટલાશયન થયો.

લેખક: રઘુવીર પટેલ
“જિગર” (ભજપુરા,સાબરકાંઠા)
મોબાઈલ: 9428769433

Categories: Raghuvir Patel

Leave a Reply