Sense stories / बोध कथाए

કરેલા કર્મો ની જીત

એક મોટા ગામ માં એક ગરીબ વાણિયા નુ ઘર હતુ. વાણિયાની દશા બહુ ખરાબ હતી તેની પાસે ન ધંધો કે રોજગાર હતો. તે ગામમાં એક સાધુ આવ્યા, તેમણે ગામ બહાર એક મોટા વડ નીચે આસન લગાવી ને બેઠા. ગામના લોકો ને જાણ થઈ કે આપણા ગામનની બહાર એક મહાન સાધુ આવ્યા છે ગામવાળા તે સાધુના દર્શન તથા સાધુમહારાજ ના પ્રવચન સાભંળવા આવવા લાગ્યા.

મહારાજની વાણીથી લોકો માંઆંનદ થયો, સવાર સાંજ ભીડ થવા લાગી. પેલા ગરીબ વાણિયા ને થયુ હું પણ તે સાધુ ના દર્શન માટે જાવ. સાધુ ની જયા બેઠક હતી ત્યા આવી મહારાજ ને નમન કરી દુર જઈ બેઠો. સમય થતા ગામજનો સહુ સૌ પોતપોતાના ઘેર ગયા પરંતુ વાણિયો બેસી રહયો.

બપોર ની વેળા થઇ મહારાજની નજર દુર બેઠેલા વાણિયા ઉપર પડી, તેમણે ઇશારો કરી પાસે બોલાવ્યો. વાણિયો નજીક આવી નમન કરી હાથ જોડી ને બેઠો. સાધુ બોલ્યા “ભાઇ સૌ ઘેર ગયા તમે કેમ બેસી રહયા છો?”

વાણિયો બોલ્યો “મહારાજ મારા જીવનમાં દુઃખ, દુઃખને દુઃખ છે. સુખ કોને કહેવાય તે મને ખબર નથી. ઘેર કોઈ કામ ના હોવાથી બેઠો છુ.”

મહારાજ ને દયા આવી તેમણે પોતાના તપના બળે સમાધિ ચઢાવીને વાણિયાનુ દુખ જોયુ. સમાધિમાંથી ઉતરીને મહારાજ બોલ્યા “બેટા, ખરેખર તારા જીવનમાં દુખ છે પરંતુ બેટા હુ તને મારા તપ ના બળે તારા જીવનમાં પાંચ વરસ સુખના આપવા માંગુ છુ. બોલ તારે અત્યારે સુખ લેવુ છે કે ઘડપણમાં?”

વાણિયો બોલ્યો “મહારાજ જો આપ દયા કરતા હોય તો પાંચ વરસ સુખ અત્યારે આપો. કારણ દુ:ખ તો મે બહુ વેઠયુ હવે સુખ આપો. પાછળ તો દુખ વેઠી લઇશ.”

સાધુ બોલ્યા “જા આજથી તુ જે કરીશ તેમાં તુ સફળ થઈશ.”

આ સાભંળી વાણિયાની હોશ વધી. ઘેર આવી વધીઘટી ઘર વખરી બજાર માં વેચી, તે પૈસા થી સામાન લઇ બજારમાં વેપાર કરવા બેઠો.  થોડી વારમાં લાવેલ સામાન વેચાઇ ગયો. તે પૈસા થી બીજો સામાન લાવ્યો તે પણ વેચાઇ ગયો. આમ કરતા કરતા તેનો ધંધો જામી ગયો.

ટુંક સમયમાં ગામમાં મોટી દુકાન લીધી અને તેનો ધંધો અને સાખ વધવા લાગી. નવુ ઘર બનાવ્યુ, લગ્ન કર્યા. એક રાત્રે વાણિયાએ વિચાર કર્યો મહારાજના આશીર્વાદથી મારા જીવનમાં દુખ જેવુ રહયુ નથી. સવારે પેઢી ઉપર બેસતાની સાથે પોતાના મુનીમને જણાવ્યુ કે “આપણા ગામમાં ગૌશાળા, ચબુતરો, ગાયો માટે હવાડો, અને ધમૅશાળા બંધાવો તેમજ આજુબાજુના ગામડાઓ માં પણ આ કાર્યો ચાલુ કરાવો. તેમજ આજુબાજુના ગામડાઓ માં અન્નક્ષેત્ર ચાલુ કરાઓ.” આમ વાણિયાએ ધમૅકાયૅ ચાલુ કરી દીધા. વાણિયાને વિશ્વાસ હતો કે હુ ગમે તેટલા રૂપિયા વાપરીશ તોય ખુટવાના નથી.

સમય ચાલ્યો જાય છે. વાણિયા ના ઘેર દિકરાનો જન્મ થાય છે. આમ સુખમાં પાંચ, વરસ પુરા થવા આવે છે એટલામા ત્યા ફરતાફરતા પાંચ વરસ પહેલા આવેલ સાધુ ફરી થી એ ગામમાં આવ્યા. લોકોને આ જાણ થવાથી તે સાધુના દર્શને આવવા લાગ્યા.

આ વાત જાણતા વાણિયો પોતાના પરિવાર સાથે મહારાજના દર્શન કરવા આવ્યો. આવી મહારાજના ચરણોમાં માથુ નમાવી પગે લાગ્યો. મહારાજે વાણિયાને ઓળખયો બોલ્યા “કેમ ભાઈ મજામાં ને?”

વાણિયો બોલ્યો “આપની કૃપાથી કોઇ ખોટ નથી, અને હવે સુખના મારા પાંચ વરસ પુરા થવા આવ્યા છે. આપની કૃપાથી મે જીવનના બધા સુખ ભોગવ્યા છે. હવે દુ:ખ આવે તેની મને ચિંતા નથી.”

સાધુ બોલ્યા “તમારી વાત સાચી છે. હવે તમારા જીવનમાં દુ:ખ શરૂઆત થશે.”

આટલુ બોલી મહારાજ શાંત થઇ વિચાર કરવા લાગ્યા કે આ વાણિયા એ પાંચ શુ કર્યુ લાવ સમાધિમાં જોઇ જોવુ. આ વિચારી સમાધિ ચડાવી જોઈ લીધુ ત્યા વાણિયો બોલ્યો “ભગવંત હવે હુ દુ:ખ વેઠવા તૈયાર છું.”

મહારાજ બોલ્યા “અરે ગાંડાભાઈ, તે આ પાંચ વરસો માં એટલા બધા પુણ્યકાયૉ કર્યા છે કે આ જીવનમાં તો દુખ નહી આવે પણ તારી સાત પેઢીમાં પણ દુખ નહી આવે તારા સત્કમૅથી તે તારા જીવનને બદલી નાખ્યુ છે.”

જીવન સાર:
તેરા જીવન સે હે કર્મો કા નાતા
તું ખુદ હી આપના ભાગ્ય વિધાતા

(કરેલા કર્મો ની જીત થાય છે કર્મો સારા હશે તો પેઢીઑ તરી જાશે )*

અજ્ઞાત 

Leave a Reply