Mythology

પુરુષોત્તમ માસની કથા – ચાર ચકલીની વાર્તા

લક્ષ્મીપુર નામનું એક નગર હતું. પવિત્ર પુરૂષોત્તમ માસ આવતાં ભાવિક નરનારી નદીએ સ્નાન કરવા જાય. સ્નાન કરી કથા-વાર્તા સાંભળે અને એક વડ નીચે બેસીને સત્સંગ કરે. ઉપવાસ, ધારણા-પારણા, એકટાણાની વાતો કરે. વ્રતનો મહિમા ગાય.

આ વડની એક ડાળ પર ચાર ચકલીઓ માળો બાંધીને રહેતી હતી. વ્રત મહિમાની વાત સાંભળીને ચાર ચકલીએ નક્કી કર્યું કે વ્રતના પારખા તો કરવા જ જોઈએ. એક ચકલીએ ઉપવાસનો સંકલ્પ કર્યો, બીજીએ ધારણા-પારણા શરૂ કર્યા., ત્રીજીએ એકટાણા લીધા ત્યારે ચોથી બોલી કે મારે તો કાંઈ કરવું નથી. ભગવાને પેટ આપ્યું છે તો ધરાઈને ખાવું ખોટું ભૂખ્યા શા માટે રહેવું?

હવે બન્યું એવું કે પવિત્ર પુરૂષોત્તમ માસના છેલ્લા દિવસે ચારેય ચકલીઓ મૃત્યુ પામી અને ચારેય નગરશેઠના ઘેર દીકરી થઈ જન્મી. શેઠને સંતાનમાં એક દીકરો જ હતો. વારાફરતી ચાર લક્ષ્મી જન્મી તેથી શેઠના આનંદનો પાર ન રહ્યો. ચારેય દીકરી ને પાંચમો દીકરો લાડેકોડે ઉછરવા લાગ્યા. સમય જતાં દીકરીઓ ઉંમરલાયક થઈ. સૌથી મોટી દીકરી રાજાના કુંવરને ગમી, બીજી ના લગ્ન એક ધનપતિ ના પુત્ર સાથે થયા. ત્રીજીને હાટડી ચલાવતો પતિ મળ્યો અને ચોથી ને મજૂરી કરતો વર મળ્યો.

“ભાગ્યની વાત છે ભાગ્યના ભેદ ને ભગવાન પણ જાણી શકતા નથી.”

ચારેય દિકરીઓ પરણીને સાસરે ગઈ. બીજા વર્ષે શેઠે દીકરાનાં લગ્ન લીધા અને દીકરીઓને તેડાવી. ધામધૂમથી દીકરાને પરણાવ્યો. દીકરીઓને આગ્રહ કરીને રોકી. પછી વિદાય વેળા આવી ત્યારે મોટી દીકરીને વીસ સોનામહોર દીધી, બીજી ને પંદર સોનામહોર દીધી, ત્રીજીને દસ સોનામહોર દીધી અને સૌથી નાની દીકરી ને એક જોડી કપડાં દીધા. ત્યારે નાની દીકરીની આંખમાં આંસુ આવી ગયા. મોટી દીકરીએ નાની ના આંસુ લૂછતાં લૂછતાં પૂર્વજન્મની વાત યાદ કરાવી. નાની દીકરીએ તત્કાળ પુરૂષોત્તમ વ્રત કરવાનો સંકલ્પ કર્યો. પુરુષોત્તમ માસ આવતાં પૂર્ણ શ્રદ્ધાથી વ્રત કર્યું અને એ વ્રતના પુણ્ય પ્રભાવે અખૂટ સમૃદ્ધિ પ્રાપ્ત કરી.

“વ્રત ઉપવાસ જે કરે, પામે સુખ અપાર.કરે ધારણા પારણા, સુખ ભોગવે સંસાર.

એકટાણા જે આદરે, સમજે સદાયે સાર. વ્રત નિયમ જે ના કરે, સદાય હાહાકાર…”

હે પૂર્ણ પુરૂષોત્તમ પ્રભુ! જે શ્રદ્ધાથી તમારું વ્રત કરે તેને તમે જેવા ફળો છો એવા આ વાંચનાર અને સાંભળનાર સૌને ફળજો…

બોલો શ્રી પુરૂષોત્તમ ભગવાનની જય

ૐ નમઃ પાર્વતી પતયે હર હર મહાદેવ હર..

-શાસ્ત્રી તુષાર ભાઈ દવે

9825998872

Categories: Mythology

Leave a Reply