Vicky Trivedi

જીવન મૃત્યુ

રોહનની આંખોમાં એક અજબ ઉદાસી હતી. એને પોતાની જાત પર દયા આવી રહી. ના કદાચ એને પોતાની જાત પર ગુસ્સો આવી રહ્યો હતો. પોતાના નકામા અને બેમતલબ જીવન પર ગુસ્સો આવી રહ્યો હતો. એના પાસે જીવનમાં હસવા માટે કોઈ કારણ ન હતું કે ખુશ થવા માટે કોઈ બહાનું ન હતું. તેના જીવનથી તે કંટાળી ગયો હતો. એના જીવનમાં કોઈ ન હતું. ન કોઈ એને ચાહનારું, ન કોઈ એને ઠપકો આપનાર, ન કોઈ એના સાથે હસનાર કે ન કોઈ એના પર ગુસ્સો કરનાર. એ એકલો હતો. જીવન ભરથી એકલો જ હતો.

તે પોતાના વિચારોમાં ડૂબેલો શહેરની બહાર આવેલ એક પુલ પર ઉભો હતો.

લગભગ રાતના બે એક વાગ્યા હતા. પુલ પર ચારે તરફ પોસ્ટ લેમ્પનું અજવાળું ફેલાયેલું હતું. એણે એક નજર શહેર તરફ કરી… ચાંદનીની શીતળતામાં આખું શહેર સુઈ રહ્યું હતું. દુર ક્યાંક ચાલ્યા જતા વાહનોની હેડલાઈટસ, પોસ્ટ લેમ્પનું અજવાળું અને ચંદ્રની આછી ચમકતી ચાંદની એક પળ માટે એને એ દ્રશ્ય જોઈ જીવવાનું મન થયું પણ બીજી જ પળે એણે નિર્ણય કર્યો કે ના, જીવવાનો કોઈ અર્થ નથી. એને લાગતું હતું કે એણે મરી જવું જોઈએ કેમકે એ શહેરમાં કોઈ એને માટે ન હતું… હા, એ દરેક માટે હતો પણ બસ ટાઈમ પાસનું સાધન. કોઈએ એને ક્યારેય એના કરતા વધુ મહત્વ આપ્યું જ ન હતું.

એના હ્રદયમાં જરાક દુઃખ, એક આછેરો ખચકાટ અનુભવાયો… એની નજર આકાશમાં ચમકી રહેલા સુંદર સિતારાઓ પર પડી… દુનિયા કેટલી સુંદર છે.. પણ એ મારા માટે નથી…! એ બધું વિચારવાનો હવે કોઈ અર્થ ન હતો એણે નક્કી કરી લીધું હતું અને હવે કોઈ ટર્નીંગ બેક ન હતો… પાછા ફરવાનો કોઈ રસ્તો ન હતો… એને પાછા ફરવાનો કોઈ અર્થ પણ ન હતો દેખાઈ રહ્યો. એણે પોતાની કાંડા ઘડિયાળમાં નજર કરી. કલાક અને મિનીટ કાંટો બને જુગલબંધી રચીને સવા બે નો સમય બતાવી રહ્યા હતા.

એ જીવનના ક્રોસરોડ સુધી પહોચી ગયો હતો અને એણે સરળ રસ્તો શોધી કાઢ્યો હતો… જીવનને ટૂંકાવી નાખવાનો રસ્તો – જે એકમાત્ર વિકલ્પ એને દેખાઈ રહ્યો હતો. એણે માનસિક તૈયારી કરી લીધી હતી.

જીવના જીવવા માટે એની પાસે કોઈ લક્ષ ન હતું… એના જીવનમાં કોઈ ચોક્કસ દિશા ન હતી.. એનામાં કોઈ સ્કીલ ન હતી… કોઈ આવડત ન હતી…. કોઈ ટેલેન્ટ ન હતું… કે પછી એની લાયકાત અને ટેલેન્ટને કોઈ સમજી શક્યું ન હતું… જે હોય તે એને જીવનમાં કોઈ મકસદ દેખાઈ રહ્યો ન હતો. એણે અનેક વાર પોતાની જાતને ઢંઢોળી હતી… અનેક વાર પોતાના આત્માને સવાલ કર્યો હતો… એણે અનેક વાર જવાબ મેળવવાનો પ્રયાસ કર્યો હતો કે એના જીવનનો શું મકસદ છે પણ એને ક્યારેય કોઈ જવાબ મળ્યો નહી.

એ એક અર્થહીન જીવન જીવી રહ્યો હતો… કમ-સે-કમ એને એવું લાગી રહ્યું હતું અને કદાચ એની આસપાસ જે લોકો જીવતા હતા એમને પણ જેમને લીધે રોહન પોતાના જીવનને નકામું સમજવા લાગ્યો હતો. એ જ્યાં કામ કરતો હતો એ કંપનીના બોસને, એ જે મકાનમાં ભાડે રહેતો હતો એ મકાન માલિકને એ જે વિસ્તારમાં જીવતો હતો એ વિસ્તારમાં રહેતા લોકોને બધાને એમ જ લાગતું હતું કે એનું જીવન અર્થહીન અને નકામું હતું.એને ઘણીવાર લાગતું કે પોતે જે જીવન જીવી રહ્યો છે એ યોગ્ય છે પણ બીજી જ પળે કોઈ વ્યક્તિ એની સામે સાબિત કરી જતું કે એ ખોટો છે એના જીવનનો કોઈ અર્થ નથી.

ધીમે ધીમે એને પોતાને પણ લાગવા માંડ્યું કે બધા સાચા છે એના જીવનનો કોઈ અર્થ નથી. એણે પુલ પરથી કુદીને જીવ આપી દેતા પહેલા ફરી એક નજર ચારે તરફ કરી… શહેર હજુ એ જ સુખની શોબતમાં સોડ તાણીને સુતેલ હતું.. કેટલાક કમભાગી લોકો દુર ફૂટપાથ પર સુતા હતા.. ક્યાંક ક્યાંક દુર કુતરાઓ ફરી રહ્યા હતા તો ક્યાંક કોઈ પુર પાટ ઝડપે દોડી જતી કારોના હોર્ન સંભળાઈ રહ્યા હતા.. એકંદરે ત્યાનું વાતાવરણ એક શહેરના વાતાવરણ જેવું અનેક ચીજોના મિશ્રણથી ડહોળાયેલ વાતાવરણ હતું.

એણે એક છેલ્લી નજર શહેર તરફ કરી. મને કોઈ મિસ નહિ કરે… મને કોઈ યાદ નહિ કરે… મારી પાસે કોઈ એવું હતું જ ક્યાં જે મારી પરવા કરતુ હોય? કદાચ આવતી કાલે છાપામાં મારા મૃત્યુના સમાચાર આવશે તો એમાં લખાયેલ મારા નામને પણ કોઈ ઓળખતું નહિ હોય. હું મરી ગયા બાદ પણ મારા પાછળ કોઈ આંસુ નહિ બગાડે. રોહને વિચાર્યું.

એને પોતાનું જીવન ખરેખર નકામું લાગી રહ્યું હતું. એના મૃત્યુ બાદ એની બોડી લેવા માટે પણ કોઈ ક્લેમ નહિ કરે.. એને સળગાવવા કે દફનાવવાનું કામ પણ મ્યુનીસીપાલીટીના અધિકારીઓએ કરવું પડશે. કદાચ એ દુનિયામાં ક્યારેય કોઈના માટે કાઈ હતો જ નહિ.

એકાએક એનું ધ્યાન થોડેક દુર થઇ રહેલ કોઈ પ્રવૃત્તિ તરફ ગયું. એણે એ તરફ જોયું એક નાનકડી છોકરી – લગભગ સાત આઠ વર્ષની છોકરી પોતાના હાથમાં કાળા રંગના એક ગલુડિયા સાથે ફૂટપાથ પર બેઠી હતી. એને નવાઈ લાગી. એ નાનકડી છોકરી અત્યારે કેમ જાગતી હશે???

રોહનને એ છોકરીની પ્રવૃતિમાં રસ પડ્યો. એણે એ તરફ ધ્યાન આપ્યું. એ નાનકડી છોકરીએ એકદમ મેલું થયેલ ફ્રોક પહેરેલ હતું. કદાચ એ ફ્રોકનો મૂળ રંગ સફેદ હશે પણ એ મેલું થઈને અડધું કાળા જેવા રંગનું થઇ ગયું હતું. તેના વાળ પણ ઓળ્યા વિનાના અને દિવસોથી ધોયેલ ન હોય એવા અનટાઈડી અને અનડન હતા. તે એક કોથળા જેવું પાથરીને એના પર બેઠેલ હતી.

એવું લાગી રહ્યું હતું કે એ પોતાના ગલુડિયાને રમાડવામાં વ્યસ્ત હતી. એના ખોળામાં રહેલ ગલુડિયું પણ એના જેટલું જ ખુશ દેખાઈ રહ્યું હતું. એ કાળા રંગનું હતું અને એની પૂછ્ડીનો ભાગ સફેદ હતો. એ નાનકડી છોકરી એને પોતાના હાથમાં રહેલ એક પ્લાસ્ટીકની બેગમાંથી નીકાળીને ટોસ ખવડાવી રહી હતી. એ છોકરી ગલુડિયાને ખવડાવતા પહેલા ટોસ્ટને પોતાના ફ્રોક વડે લુછીને ચોખ્ખા કરી રહી હતી. રોહને એ જોયું અને એ હસ્યો…!! એને થયું કાશ હું પણ એ નાનકડી બાળકી જેમ ખુશ રહી શકતો હોત!!!

એ બાળકીએ ફરી એક ટોસ નીકાળ્યો… એ ટોસને પણ એણીએ પોતાના ફ્રોક વડે લૂછ્યો.. એના ગંદા અને મેલા થયેલ ફ્રોક વડે લુછીને ગંદો થયેલ એ ટોસ ગલુડિયાને ખવડાવવાને બદલે એ છોકરી પોતે જ ખાવા લાગી.. રોહન સમસમી ઉઠ્યો.. શું એ જીવન હતું??? કદાચ એ બાળકીનું જીવન પણ પોતાની જેમ જ નકામું હતું??

ફરી બાળકીએ એક ટોસ નીકાળ્યો અને એ ટોસને પોતાના ગંદા ફ્રોક સાથે લુછવાથી એ ચોખ્ખો થતો હોય એવા ભ્રમ સાથે એને મેલા ફ્રોક વડે લૂછ્યો અને એ ટોસને બે સરખા ભાગમાં વહેચી એક ટુકડો પોતે ખાવા લાગી અને બીજો ટુકડો એના ગલુડિયાને ખવડાવ્યો.

ઠંડો પવન ફૂંકાવાનું શરુ થઇ ગયું હતું.. રોહનને થયું ખરેખર આ દુનિયા એકદમ ખરાબ છે અહી કોઈકને બધું જ મળી જાય છે અને કોઈકને ખાવા માટે પણ નથી મળતું… આ ઘાતકી અને દુષ્ટ દુનિયાને અલવિદા કહેવાનો સમય થઇ ગયો છે એમ વિચારી રોહન પુલની કિનાર તરફ જવા લાગ્યો.

એણે પુલ પરથી એક નજર નીચે કરી… પોતે નીચે પડશે ત્યારે જમીન સુધી એના શરીરને પહોચતા કેટલો સમય થશે એનો અંદાજ લગાવ્યો.. કદાચ એકાદ મિનીટ અને બસ બધું સમાપ્ત.. શું થશે ખરેખર બધું એક પળમાં શાંત થઇ જતું હશે? શું એકાએક લાઈટ ચાલી જાય અને ટીવી સ્ક્રીન કાળી ધબ્બ થઇ જાય એમ બધું કાળું થઇ જશે કે પછી કોઈ ટીવી બગડી ગયું હોય અને ધીમે ધીમે એમના દ્રશ્યો ઝાંખા થઇ જાય એમ આ દુનિયા ધીમે ધીમે મારી નજરો સામેથી ઓઝલ થવા લાગશે??? જે થાય તે એને કોઈ ફરક પડવાનો નથી…

કદાચ મરવા કરતા પણ એને એ સમયે કૂદવું બહુ અઘરું લાગી રહ્યું હતું. શું કૂદવું, મરવા કરતા પણ અઘરું છે?? શું મને તકલીફ અને પીડા થશે?? શું એ તકલીફ હું જીવતા ભોગવી રહ્યો છું એના કરતા વધુ હશે???

મને મરતા કેટલા સમય લાગશે? હું કેટલા સમય સુધી નીચે પડ્યો તરફડીશ અને પીડાઈશ?? અનેક સવાલો રોહનના મનમાં હતા.

હવે એ બધા સવાલોના જવાબ મેળવવાનો સમય થઇ ગયો છે. એણે નક્કી કર્યું. એણે પુલની રેલીંગ તરફ નજર કરી. આસાનીથી એની પર ચડીને બીજી તરફ કુદકો લગાવી શકાય તેમ હતો. એણે રેલીંગ હાથમાં પકડી અને રેલીંગ પર ચડવા લાગ્યો.

એણે એક પળ માટે આંખો બંધ કરી અને કહ્યું દુષ્ટ દુનિયા… અલવિદા…

“હજુ સમય નથી થયો.. અત્યારે કુદીશ તો નીચે પડ્યા પડ્યા અડધા કલાક સુધી પીડાવું પડશે..” રોહનને એકાએક અવાજ સંભળાયો.

મીઠા ગીત જેવો એ અવાજ હતો. એણે આંખો ખોલી અને પાછળ જોયું તો એ ગલુડિયાવાળી નાનકડી છોકરી પાછળ ઉભી હતી.

“તને શું ખબર કે હજુ મારા મારવાનો સમય નથી થયો?” રોહને પૂછ્યું.

“મને બધાના મરવાનો સમય ખબર છે.. હું એ પણ જાણું છું કે તું કેમ મરવા માંગે છે…” છોકરીએ કહ્યું.

“હું કેમ મરવા માંગું છું?” રોહન રેલીંગ પરથી નીચે ઉતર્યો અને પૂછ્યું.

“કેમકે તને એમ લાગી રહ્યું છે કે તારું જીવન નકામું છે.” નાનકડી બાળકીએ કહ્યું.

“તે મને કુદવાની ના કેમ પાડી?”

“કેમકે તારા બદલે હું હોત તો હું અડધો કલાક રાહ જોવત કેમકે નીચે પડ્યા તરફડવા કરતા અહી આરામથી પુલ પર ઉભા રહેવું શું ખોટું છે?” નાનકડી છોકરીએ કહ્યું.

“તું કોણ છે?” રોહનને નવાઈ લાગી કેમકે એ જાણતો હતો કે જો એ છોકરી કોઈ સામાન્ય બાળકી હોત તો એ આમ વાત કરી શકત નહિ.

“મારા ઘણા રૂપ છે હું ક્યારેક નાનકડી બાળકી હોઉં છું તો ક્યારેક કાળા કપડા વાળી વિધવા ક્યારેય નાનકડું ગલુડિયું હોઉં છું તો ક્યારેક ખૂંખાર ભેડિયા..”

“મેં તારા દેખાવની વાત નથી કરી તું કોણ છે?” રોહને પૂછ્યું, એના અવાજમાં એની ગભરાહટ દેખાઈ રહી હતી.

“હું એ જ કહું છું હું જેવા વ્યક્તિ પાસે જાઉં છું એવું સ્વરૂપ ધારણ કરું છું. કોઈ સારા માણસ પાસે જાઉં ત્યારે નાનકડી બાળકીના રૂપે જાઉં છું અને એ સમયે મારા હાથમાં એક રૂપાળું ગલુડીયું હોય છે. કોઈ ખરાબ વ્યક્તિને લેવા જાઉં ત્યારે હું એક વિધવા સ્ત્રીના રૂપમાં હોઉં છું અને મારા સાથે એક ખૂંખાર ભેડિયા હોય છે… તને મળીને આનંદ થયો રોહન… આઈ માય સેલ્ફ ઇઝ ડેથ… લોકો મને મોતના નામે ઓળખે છે.” એ નાનકડી બાળકીએ કહ્યું.રોહનના શરીરમાંથી ઠંડીનું એક લખલખું પસાર થઇ ગયું.

“તું…. તું… કો.. કોણ છે…? તે શું… કહ્યું.” રોહનની જીભ તોતડાવા લાગી.

“તે જે સાંભળ્યું એ જ હું મોત છું.”

“તું મને લેવા આવી છે?” રોહને પૂછ્યું.

“મારે ઘણા કામ હોય છે… ખાસ કરીને લોકોને લઇ જવાનું… મારે આજે પણ આ પુલ પરથી બે લોકોને લઇ જવાના છે.”

એ શબ્દો સાંભળી રોહનના શરીરમાંથી ઠંડીનું લખલખું પસાર થઇ ગયું. પોતે ત્યાં મરવા આવ્યો હતો એ છતાં એને ડર કેમ લાગી રહી હતી એ એને સમજાઈ રહ્યું ન હતું. રોહનનું શરીર ધ્રુજવા લાગ્યું એણે ક્યારેય કલ્પના પણ નહોતી કરી કે એના સામાન્ય જીવનમાં ક્યારેય કોઈ સુપર નેચરલ ઘટના પણ થઇ શકે.

તેણે મેહનત કરીને પોતાના મોમાં ભેગુ થયેલ થુંક ગળા નીચે ઉતાર્યું કદાચ એનું ગળું સુકાઈ રહ્યું હતું.

“તે અડધા કલાકની વાર છે એમ કહ્યું?”

“હા… તું અત્યારે કુદીશ તો પણ તારે અડધો કલાક નીચે પડ્યા રહી તરફડવું પડશે..”

“અને બીજું કોણ?” રોહને પૂછ્યું, “તે હમણાં કહ્યું કે તું કોઈ બે વ્યક્તિને લેવા આવેલ છે.”

“એનો સમય થાય ત્યારે એ આવી જશે મારે કોઈની પાસે એને શોધવા જવું નથી પડતું સમય થાય ત્યારે લોકો આપમેળે મારી પાસે ચાલ્યા આવે છે…!! ક્યારેય ક્યારેક કોઈ તારા જેવા ઉતાવળિયા વહેલા આવી જાય છે.” એ નાનકડી છોકરીએ કહ્યું. હવે તેનો આવાજ મીઠા ગીત જેવો ન હતો એ કર્કશ બની રહ્યો હતો.

“તું ખરેખર ડેથ છે?” રોહને પૂછ્યું, એને હજુ પોતાની આંખો પર વિશ્વાસ થઇ રહ્યો ન હતો.

“હા, હું ડેથ છું.. D… e… a…t… h… અને D કેપિટલમાં. જેથી બોલવામાં જરાક ડરાવણું લાગે.” એ નાનકડી બાળકી હસી.

“મતલબ હું અત્યારે કુદીશ તો પણ તું મને સમય પહેલા નહિ લઇ જાય? અને મારે પુલ નીચે પડ્યા પડ્યા રાહ જોવી પડશે?” રોહને પૂછ્યું.

એ બાળકીએ પોતાના ગલુડિયા પર હાથ ફેરવતા હકારમાં માથું હલાવ્યું, “મેં તારો રેકોર્ડ ચેક કર્યો છે અને જોયું કે તું સારો માણસ છે તેથી મને લાગ્યું કે તને એક ચેતવણી આપવી જોઈએ.. તને નીચે પડ્યા પડ્યા તરફડતા અને પીડાતા જોવાનું મને નહિ ગમે.”

રોહનને નવાઈ થઇ. શું તકદીર હતી??? જેની દુનિયામાં કોઈને ફિકર ન હતી એની મોતને ફિકર હતી… પણ એ ફિકર શું કામની અંતે તો એ એને લેવા જ આવી હતીને?

“છતાં તારે ઉતાવળ હોય તો તું કુદી શકે છે પણ તું તારા જ લોહીના ખાબોચિયામાં પડ્યો હોઈશ અને ચીસ પાડવા માંગતો હોઈશ પણ તારા ગળામાંથી આવાજ નહિ નીકળે કેમકે તારી ગરદન મરડાઈ ગઈ હશે અને એમાં રહેલ સ્વરપેટી તૂટી ગઈ હશે… સ્વરપેટી વિના અવાજ નીકળવો અશકય છે… તારી આંખો તારા તૂટેલા હાથ પગ અને ચિરાઈ ગયેલ ખોપડીને જોઈ રહી હશે એનાથી તને ખાસ ફરક નહિ પડે કેમકે તારી ખોપડી તૂટી જવાથી અંદર રહેલ મગજ ડેમેજ થઇ જશે અને તારી આંખો મગજને જે જોયું એનો સંદેશો મોકલવાનો નિષ્ફળ પ્રયાસ કરશે પણ ચેતા તંતુઓ તૂટી ગયા હોવાથી એ દ્રશ્ય સંદેશ તારા મગજ સુધી નહિ પહોચે અને તને તેની કોઈ અસર નહિ થાય પણ મને એ જોવું નહિ ગમે… હું એ બધું જોઇને બોર થઇ ગયેલ છું.” મોતે કહ્યું.

રોહનનું શરીર ફરી એક ધ્રુજારીમાંથી પસાર થઇ ગયું. એની આંખ સામે મોત મૃત્યુ કેવું હશે એનું વર્ણન કરી રહી હતી. કદાચ એ મરવા માટે નીકળેલો માણસ હતો નહીતર કોઈ કાચા પોચાની છાતીના પાટિયા બેસી જાય.

“તું કાઈ બીજું પૂછવા માંગે છે?” નાનકડી બાળકીએ પૂછ્યું.

“ના, મારી પાસે કોઈ ખાસ સવાલ તો નથી. મારા જીવનમાં કોઈ ચીજનું મહત્વ નથી આમ પણ હું મરવા જઈ રહ્યો છું તો કોઈ સવાલ કે જવાબથી શું ફરક પડે.” રોહને કહ્યું.

“હા, પણ શું તું જાણવા નહિ માંગે કે વરસો પહેલા પણ હું આ સ્થળેથી બે વ્યક્તિઓને લઇ ગઈ હતી?”

“એ કોણ હતા?”

“બે યુવતીઓ.. એમની કોઈએ હત્યા કરી નાખી હતી.”

“હા, મેં સાંભળ્યું હતું કે એમના ખૂની હજુ સુધી પકડાયા નથી.” રોહને કહ્યું.

“હા, એ જ… એ લોકોએ એ બંનેને મારી નાખી.. એ બે હતા..” નાનકડી બાળકીએ કહ્યું.

“તું મને જ આ ચેતવણી આપવા આવી હતી કે કોઈ અન્યને પણ આ ચેતવણી આપે છે?” રોહને પૂછ્યું.

“ના, મેં હજુ સુધી કોઈને ચેતવણી નથી આપી… આજે હું જરાક નવરાસ હતી એટલે વહેલી આવી ગઈ હતી… મારે કોઈને લઇ જવા હજુ અડધો કલાક રાહ જોવાની હતી એટલે મેં એ સમયનો સદુપયોગ કર્યો.” નાનકડી બાળકીએ કહ્યું.રોહન હસ્યો… એનું જીવન કેવું હતું એ જીવતે જીવ દુનિયા માટે ટાઈમ પાસનું સાધન હતો અને મરતા સમયે મોત પણ એનો ઉપયોગ ટાઈમ પાસ માટે કરી રહ્યું હતું.

“હવે એક છેલ્લો પ્રશ્ન.. તે કહ્યું કે મારે થોડાક સમય પછી કૂદવું જોઈએ… કદાચ હું કુદવાનો મારો નિર્ણય બદલીને પાછો જતો રહું તો?” રોહને પૂછ્યું.

એ નાનકડી બાળકીના ચહેરા પરથી સ્મિત અદશ્ય થઇ ગયું એના બદલે એની આંખોમાં એક અજબ ચમક દેખાવા લાગી. એનો ચેહરો જરાક કરડો બની ગયો. હવા જાણે એકદમ થંભી ગઈ અને એકાએક ચારે તરફ કોઈ ગજબ અંધકાર ફેલાવા લાગ્યો.

રોહન એ જોઈ ગભરાવા લાગ્યો.. એ ઠંડી રાતમાં પણ એના કપાળ પર પરસેવાના બિંદુઓ એકઠા થઇ ગયા કેમકે પવન થંભી ગયો હતો.

“મોતને કોઈ છેતરી શકતું નથી… એને ક્યારેય માત કરી શકાતું નથી… હું આજ સુધી ક્યારેય ખાલી હાથ પાછી નથી ગઈ.. તું ચિંતા ન કર.. હું અફર છું.. મને ટાળી શકાતું નથી… મોત જેની સાથે મળવાનું નક્કી કરે એને મળીને જ જાય છે ભલે એ મુલાકાત ટાળવાની કોઈ લાખ કોશિશ કેમ ન કરે.” એ બાળકીનો અવાજ ધીરે ધીરે વધુને વધુ કર્કશ બન્યે જતો હતો.

એકાએક રોહને એક ચીસ સાંભળી… એણે ચીસની દિશામાં જોયું.. બે માણસો એક યુવતીને ઢસડીને રોડની બાજુ પર લઇ જઈ રહ્યા હતા.

“હેય જા એની મદદ કર… એ યુવતી મરવા નથી માંગતી… તું મોત છે… તું એ બંનેને મારી શકે છે એ યુવતીને તું બચાવી શકે છે.” રોહને મોત તરફ જોઈ કહ્યું.

“કેમ..? હું મોત છું એ ભૂલી ગયો કે શું? મારું કામ લોકોને મારવાનું છે કોઈને બચાવવાનું નહિ.”

રોહને એ ચીસ સંભળાઈ હતી એ તરફ જોયું એ બંને કાતિલ માણસો એ યુવતી સાથે શું કરવા જઇ રહ્યા હતા એ સમજતા એને વાર ન લાગી. એણે છાપામાં આગળ બંને યુવતીઓ આ પુલ નીચેથી મરેલી હાલતમાં મળી હતી એમની સાથે શું થયું હતું એ વાંચ્યું હતું.. એને ખબર હતી એ કાતીલોએ એ યુવતીઓ સાથે બળાત્કાર કરી એમને મારી નાખી હતી અને એ લોકો કદાચ આજે પણ આ યુવતી સાથે એ જ કરવાના હતા.

એણે એક નજર મોત તરફ કરી… મોત શું થવાની રાહ જોઈ રહ્યું હતું એ એને સમજાઈ ગયું… મોતે કહ્યું હતું કે એ આજે આ પુલ નીચેથી બે લોકોને લઇ જશે… રોહન સમજી ગયો એક એ પોતે હતો અને બીજી એ યુવતી હતી.. એને તો મરવું જ હતું પણ એ યુવતી એ જીવવા માટે એ કાતીલો સામે કરગરી રહી હતી.

રોહન એ તરફ દોડ્યો..

એ સીધો જ જઈને એક કાતિલ સાથે અથડાયો અને એ કાતિલ દુર પછડાઈ ગયો.. કદાચ મોત સામે હતું એટલે કે શું રોહનમાં કોઈ અજબ શક્તિ આવી ગઈ હોય એમ તે બીજા તરફ જોઈ ઉભો રહ્યો… એ બીજા કાતીલે પોતાની ગન રોહન તરફ ધરી અને કહ્યું, “પહેલા તને મારવો પડશે અને પછી આ યુવતીને… કેવી કિસ્મત છે ગઈ વખતે પણ અમે આ પુલ નીચે બે ખૂન કર્યા હતા અને આ વખતે એક જ છોકરી ઉઠાવી છે છતાં મારે બે ખૂન કરવા પડશે..” કહી એ હસ્યો….

રોહને પોતાની કાંડા ઘડિયાળમાં નજર કરી. હજુ પોતાના મરવાના સમયને મોતે કહ્યા મુજબ ચાર મીનીટની વાર હતી… મોતે એને એની મોતનો બરાબર સમય કહ્યો હતો.

એણે ઉછળીને એ ગનવાળા વ્યક્તિ પર તરાપ મારી… એના હાથમાંથી ગન છીનવી લીધી. એ ઝપાઝપી દરમિયાન એક ગોળી છુટી જે એ કાતીલની ખોપરીમાં ઉતરી ગઈ હતી. રોહન એના હાથે શું થઇ ગયું એ સમજી શકે એ પહેલા જે બીજા વ્યક્તિને એણે આવતા જ પછાડી દીધો હતો એ એના સામે બાથ ભીડવા આવી પહોચ્યો હતો અને રોહને બીજી ગોળી ચલાવવી પડી. જે એ બીજા વ્યક્તિનો જીવ લઇ ગઈ.

રોહને યુવતી તરફ જોયું.. એ ગોળીબાર અને હત્યાકાંડ જોઈ બેભાન થઇ ઢળી પડી હતી. રોહન ફરી મોત તરફ દોડ્યો… એ નાનકડી બાળકી પોતાના ગલુડિયા સાથે ત્યાં જ ઉભી હતી અને હસી રહી હતી.

“આ બધું શું છે…? હું મર્યો કેમ નહિ..?” રોહિતે પોતાની કાંડા ઘડિયાળમાં જોતા કહ્યું.

“મેં ક્યારે કહ્યું હતું કે તું મરવાનો છે…?? મેં કહ્યું હતું કે હું બે લોકોને લઈને જઈશ અને એ બે લોકોને હું લઈને જઇ રહી છું.” નાનકડી બાળકીએ કહ્યું.

“તું મોત છે મને એ લોકોની ગોળીથી મરાવી નાખ્યો હોત તો મારે આત્મહત્યા કરવી જ ન પડત ને?” રોહને કહ્યું.

“પણ તું તો ડરીને ઘરે પાછો જવાનો હતો… તારો જીવ આ પુલ પરથી કુદવામાં ચાલવાનો જ ન હતો… તારું મોત આજે લખેલ જ નહોતુ. તું હજુ જીવીશ… તે જે યુવતીને બચાવી છે એ તારા પ્રેમમાં પડશે.. હું ગયા બાદ એ ભાનમાં આવે ત્યાં સુધી અહી જ રહેજે.. તારું જીવન હજુ બાકી છે… હું તને તારા પ્રેમ સાથે મિલન કરાવવા આવી હતી..” મોતે કહ્યું.

“મોત લોકોને એકબીજાથી જુદા કરે છે… લોકોને અલગ કરે છે… તો તું મને કોઈ સાથે મળાવવા કેમ આવી હતી?” રોહનને કાઈ સમજાય એમ ન હતું. કેમ કે જે થઇ રહ્યું હતું એ માત્ર સપનાઓમા જ થતું હોય છે…

“કેમકે તું મરી રહ્યો ત્યારે તારી આંખોમાં મોતનો કોઈ ડર ન હતો… તું હજુ સુધી ક્યારેય જીવ્યો જ નથી તો મરી કઈ રીતે શકે… મરવા માટે પહેલા જીવવું જરૂરી છે.. તો જ મને દેખીને ડર લાગે.”

“તો તે મારા સાથે વાતચીત કેમ કરી…” રોહને કહ્યું.

“જસ્ટ ટાઈમ પાસ..” એ નાનકડી યુવતીએ કહ્યું અને તે એક કાળા કપડાવાળી વિધવામાંમાં ફેરવાઈ ગઈ… એનું ગલુડિયું એક ભયાનક ભેડિયા બની ગયું અને એ બંને પેલા બે કાતિલોની આત્મા લેવા એ તરફ જવા લાગ્યા.

રોહન એ યુવતી ભાનમાં આવે એની રાહ જોઈ ત્યાં જ ઉભો રહ્યો… કદાચ એ જાણી ગયો હતો કે દરેકના જીવનનો કોઈકને કોઈ હેતુ જરૂર હોય છે… પોતાના જીવનનો પણ હતો – એ યુવતીને બચાવવાનો. એના હોઠ એક આછા સ્મિતમાં મલક્યા અને પોતાને જે યુવતી પ્રેમ કરવાની હતી એના ચહેરા તરફ જોવા લાગ્યો.. એ ખરેખર સુંદર દેખાઈ રહી હતી.

-વિકી ત્રિવેદી

Categories: Vicky Trivedi

Leave a Reply