Rita Mekwan

બાળવિધવા

વાર્તા : બાળવિધવા

“કજરી ક્યાં છે? ક્યાં સુધી હોળી રમીશ? હવે ઘર માં આવ તો…” કહી ગંગા એ પોતાની નવ વરસ ની દીકરી ને બૂમ પાડી. પછી ઘરમાં પકડી ને લઈ આવી ને કહ્યું, “છોરી.. સાસરી માં હોળી રમવા નહી મળે તો શું કરીશ…!!!”

કજરી ચાર વર્ષ ની હતી ત્યારે તેના બાળલગ્ન થયી ગયા હતા. દસમા વરસે સાસરે તેડી જવાના હતા. આવતા વરસે સાસરે મોકલવાની હતી એટલે ગંગા કજરી ને ખીજવાતી અને સમજાવતી. કજરી ને હોળી નો તહેવાર ખૂબ ગમતો.જોતજોતામાં વરસ થયી ગયું ને કજરી ને સાસરે વળાવી.

હજુ તો છ મહિના જ થયા હતા ને સાસરે થી સમાચાર આવ્યા કે કજરી ના વર ને એરૂ આભડી ગયો ને ૨..૪..કલાક માં તો મરી ગયો. કજરી દસ માં વરસે તો વિધવા થયી ગયી. હજુ તો બાળપણ ગયું નહોતું ને જુવાની આવી નહોતી ત્યાં તો કજરી વિધવા થયી ગયી.કજરી હવે બોડા માથે, સફેદ જાડા લૂગડાં માં લપેટાયેલી રહેતી.
થોડા દિવસ પછી હોળી નો તહેવાર આવતો હતો. કજરી જેટલી જ તેની નણંદ હતી, એણે કહ્યું: “ભાભી.. આપણે સાત રંગોથી હોળી રમીશું.”

ત્યારે કજરી બોલી: “મારો તો હવે આજીવન એક આ સફેદ રંગ જ રહેશે. આ સફેદ રંગમાં જ સાત રંગ ધરબાઈ ગયા છે..ને એ છે….એકાંત, એકલતા, આંસુ,અંધકાર, અણ દીઠા, અધૂરા, અરમાન…”
બોલી કજરી દોડી ને રૂમ માં ઊંધા મોઢે પછડાઈ રડી પડી….

-રીટા મેકવાન “પલ”

Categories: Rita Mekwan

Leave a Reply