SHORT STORIES / लघु-कथाए

તિતલી – એક પાનાની વાર્તા.

તિતલી – એક પાનાની વાર્તા..

એનું તો નામ જ  છે તિતલી.એટલે તો એ પતંગિયાની જેમ આમતેમ બાગ – બગીચે ઉડ્યા કરે છે,રમ્યા કરે છે.એની ઉંમર માત્ર ચારવર્ષ.પાંચમું હમણાં જ હજી બેઠું. એટલામાં તો એને જાણે આખી જિંદગીનું ભણતર ભણી લેવાનું હોય એટલો બધો તો નાનકડા મગજ ઉપર ભાર !એને તો આખો દિવસ એના રૂમની બારીમાંથી ડોકાતા ઝાડ પર બેસતા પતંગિયા જોવા હોય,એ પતંગિયા ને પકડવા હોય,એની પાછળ દોડવું હોય ! પણ એને આવું બધું કરવા જ ન મળે ને ?મમ્મી કહે,”ચાલ તો તિતલી,તારી બુક્સ લાવ.સ્પેલિંગ લખાવું.જલ્દી આવને,ક્યારની બુમો પાડું છું તે સંભળાતું નથી ?ક્યારની ત્યાં બારીએ બેસીને શુ કર્યાં કરે છે કોણ જાણે!

તિતલી તો ડરીને ભાગી મમ્મી પાસે ચોપડીઓ લઈને.મમ્મી લખાવવા માંડી, “write  names of any five fruits”લખ. એપલનોસ્પેલિંગલખને,અનેડરમાંનેડરમાંતિતલીએ ખોટું લખ્યું અને મમ્મી  ખૂબ જ ગુસ્સે થઇ ગઈ.અને જોર જોર થી તમાચા મારવા માંડી અને બબડવા માંડી.”આટલું ભણાવીએ છીએ તોય આવડતું નથી,સાવ ડોબી જ છે કોઈ જાતના ભલીવાર જ નથી.કોણ જાણે પરીક્ષામાં શુ ઉકાળી આવશે ?રમત માંથી જ ઉંચી નથી આવતી.આવડી મોટી ઢાંઢા જેવી થઇ તોય બરાબર લખતા નથી આવડ્યું.લાવ તારી નોટ લાવ ,મને જોવા દે ટીચરે શુ લેસન આપ્યું છે તે.અને નોટ ખોલીને મમ્મીએ જોયું તો તેમાં સ્પેલિંગની નીચે સુચના હતી કે,“તિતલી નું ધ્યાન ક્લાસમાં નથી રહેતું..તે બહાર જ જોયા કરે છે…તો આવીને મળી જવું.”

અને મમ્મી નો તો પિત્તો ગયો…હવે  તો તને બહાર જ ન જવા દઉં,પપ્પા ને આવવા દે, બરાબર ફરિયાદ કરું છું તારી,એ જ શીખવાડશે તને બરાબર નો પાઠ જોજે ને ?!અને થોડી જ વારમાં બસોમાં ટીચાતા,થાકેલા,એવા પપ્પા આવ્યા.અને તરત જ મમ્મી ની ફરિયાદો શરુ થઇ ગઈ.તિતલી એ આમ કર્યું ને તેમ કર્યું,ભણતી જ નથી, બગીચામાં રખડ્યા જ કરવું છે…વગેરે…વગેરે…અને થાકેલા પપ્પા નો પણ મિજાજ છટક્યો,કે આ શુ રોજ ની રામાયણ ? જયારે ઘરે થાકીને આવું ત્યારે શાંતિ જ નથી હોતી, રોજ કઈ ને કઈ ઉભુંજ હોય ! તેમણે પણ તિતલી ને મારવા જ લીધી.બે થપ્પડ પપ્પા મારે,અને બે મમ્મી મારે..મારવા જ મંડ્યા આખરે તિતલી રડી રડીને એક ખૂણામાં ટૂંટિયું વાળીને બેસી ગઈ ત્યારે તેઓ થાક્યા.

અને આ બાજુ નાની એવી તિતલી…ફૂલ જેવી તિતલી…સુગંધજેવી તિતલી…આપણા ભણતરને મનમાંજ કોસતી તિતલી…સુઈ ગઈ.એના ગાલ ઉપર આંસુના રેલાઓના ડાઘ પડી ગયાં હતાં ભુખી ને ભુખી ,ભરપેટ માર ખાઈને નાજુક તિતલી સુઈ ગઈ.આખરે મમ્મી એને જમવા માટે બોલાવવા આવી ત્યારે એણે જોયું કે તિતલી રડી રડીને સુઈ ગઈ છે.આંસુ ગાલ ઉપર જ સુકાઈ ગયા છે.આખરે તો મા નું હૃદય !

એને હાથ ફેરવીને ઉઠાડી,”તિતલી,બેટા ચાલ ઉઠ જોઉં,જમવાનું બની ગયું છે ,ચાલ તને ભુખ લાગી છે ને ?” અને તિતલી ઉઠી.તરત જ મમ્મી ને પાછી રડતા રડતાં  કહે કે,”મમ્મી મને મારી મારી ને મારી જ નાખને ! એટલે પછી હુ તને ગુસ્સે જ નહિ કરું ને ? તું ને પપ્પા  મને મારો છો તો મને બહુ દુખે છે.તો મરી જઉં તો પછી કઈ દુખે જ નહિ ને મમ્મી.”! અને મમ્મી તિતલીને વળગી પડી ને રડવા માંડી.ત્યાં રૂમના બારણા પાસે ઉભા રહીને પપ્પા પણ આ સાંભળતા હતાં.તેમની પણ બંને આંખોમાં આવડી નાની બાળકી ઉપર આટલો મોટો ભણતરનો બોજ પડ્યો છે,અને તેની બાળસહજ રમત ની ગમ્મત ઉડી જવા માંડી છે,તેના  પસ્તાવાના જાણે  આંસુ હતાં !જાણે જે કઈ બની ગયું એની બંને જણા આ બાળકી પાસે માફી માંગતા હોય !

અને રૂમની બારીની બહાર ડોકાતા ઝાડ ઉપર એક રંગીન પતંગિયું આવીને બેસી ગયું.

Leave a Reply